Nanohechting in plaats van littekenweefsel
Licht en pigment worden gebruikt om weefsel te helpen herstellen. Nu is er een nieuwe fotochemische methode die ervoor zorgt dat het weefsel na een operatie nog sneller herstelt.
De Photochemical Tissue Bonding (PTB)-techniek wordt gebruikt om door licht geactiveerd pigment op het weefsel aan te brengen waardoor weefsels kruislings verbonden worden en een waterbestendige hechting vormen. In het geval van Rose Bengal, een door licht geactiveerd pigment, zorgt laserlicht voor de overdracht van elektronen tussen het pigmentmolecuul en de weefselcomponent collageen. Hierdoor ontstaan zeer reactieve vrije radicalen die ervoor zorgen dat ketens van collageenmoleculen zich chemisch aan elkaar hechten, waardoor een kruisverbinding ontstaat. Als Rose Bengal wordt aangebracht aan de rand van de wond en daarna wordt verlicht met een laser, wordt een nanohechting gevormd doordat vezels zich aan elkaar hechten.
De voordelen ten opzichte van conventionele wondhechtingen: geen lichaamsvreemde stoffen die bijdragen aan de vorming van littekenweefsel. De hechting is strak zodat bacteriën niet in de wond kunnen dringen en het risico op infecties kleiner wordt.
De afgelopen jaren is deze techniek getest op herstellende huid, gewrichtsbanden en zelfs bij bloedvaten, zenuwweefsel en hoornvliezen. In de meeste gevallen werd eerst in-vitro-onderzoek gedaan en daarna veelbelovend onderzoek op geschikte dierlijke modellen. Onlangs werden de meest recente resultaten over de toepassing van PBT voor het genezen van zenuwweefsel gepubliceerd (Surgery 2009. 145(3): 313).
In een nu lopend onderzoek wordt PBT toegepast bij patiënten waarbij huidtumoren zijn verwijderd. Dit gebeurt niet alleen om de buitenkant mooier te maken, maar vooral om het risico op hypertrofische littekens – een ernstige langetermijncomplicatie – te verkleinen. De twee onderzoekers van het Wellman Center omschrijven Photochemical Tissue Bonding als een platformtechnologie die op veel chirurgische gebieden van toepassing is.
